trust me on the sunscreen…

Advice is a form of nostalgia, dispensing it is a way of fishing the past from the disposal, wiping it off, painting over the ugly parts and recycling it for more than it’s worth. But trust me on the sunscreen…

Eigenlijk kan ik niet goed tegen de warmte.
Ik heb dat van mijn vaders kant. Mijn vaders vader barstte bij het minste in zweten uit en grapte “nen ezel zweet van ’t schijten” terwijl hij zijn voorhoofd droogdepte.
Maar ik ga vooral niet klagen. Na al de overvloedige regen (waar ik ook al niet zo goed tegen kan want ik ben erfelijk belast met het anti-nattigheids-gen langs mijn moeders kant) is de hitte van de voorbije dagen een welgekomen verademing.
En dus probeer ik een compromis te vinden en dit vooral door niet te veel te bewegen teneinde het niet al te warm te krijgen (want daar kan ik niet goed tegen) en aldus te vermijden dat ik in zweet uitbarst (zweet is nat en nat, daar kan ik niet goed tegen).

Zo vinger ik ’s ochtends op de trein het scherm van mijn iPad in plaats van dat van mijn iPhone (groter scherm = minder inspannend voor de ogen dus minder kans op zweten in de ondraaglijke hitte).
Ik merk terwijl op dat mijn schuin-naast-mij-gezeten-overbuur verdiept is in een boek met het opschrift “Gyproc Doe Boek”, en dus kijk ik snel weg. Van alleen al  het woord “Gyproc” breekt het zweet me  uit.
De website van Knack leert me dat er alweer een homo is in elkaar getimmerd, weer eens in Luik en deze keer letterlijk in elkaar getimmerd.
Hij overleed aan de gevolgen van het bewerken van zijn schedel met een hamer.
Het angstzweet breekt me uit bij al deze meldingen van zinloos geweld.
Het vervagend waardebesef in ons maatschappelijk model baart me zorgen. Maar daar ga ik het een andere keer over hebben want vandaag is het te warm.

Het is te warm om me op te fokken over de rokers op het perron naast spoor 3 in het station van Aalst die elke ochtend opnieuw met zijn allen tientallen peuken het spoor op gooien. Doen die dat thuis ook? Waarschijnlijk wel, want om een asbak erbij te halen is het te heet.
Het is ook te warm om mijn favoriete parfum te dragen en de UV-index is te hoog om het huis te verlaten zonder zonnecrème op je gelaat.


Het is te warm om versneld te zitten verouderen op een bankje op het plein voor mijn professionele administratieve standplaats.
Het is te warm om te bloggen.

Advertenties

my nose is looking FW to this

de boeren zijn ook niet meer wat ze geweest zijn…

Picture by Andrew Christian Underwear.

let’s have a KiKi (@GentseFeesten)

een passage zonder glans

Mijn buurvrouw was een vrolijke vrouw.
Tenminste dat denk ik. Ik heb ze immers altijd zo ervaren.
Ik heb haar nooit echt goed gekend maar ze was een fijne buurvrouw: altijd fijn goedendag zeggen, even zwaaien van aan de voordeur,  pakjes van de koerierdienst in ontvangst nemen.
Ook al was ze nog jong, een aantal jaar geleden werd ze ziek. Deze week overleed ze.

Ik vind het vreselijk.
Vooral omdat ze leed aan de ziekte waar ook mijn moeder aan lijdt en omdat ik voor mijn moeder hoop op een andere afloop.
Naïef misschien maar toch.

Toen ik deze morgen aan mijn moeder vertelde dat ik morgen naar de begrafenis van de buurvrouw zou gaan was ik niet van plan om het onderwerp verder aan te boren. Maar moeder was me voor.

“Dat meisken had hetzelfde als ik, hé?”
“Ja, moeke.”
“Ze waren ook zo grijs hé, haar haren, toen ze terug groeiden, ’t was schoon.”
“Ja, moeke.”
“Ze was veel te jong om te sterven, ik zei het nog tegen papa toen ik het overlijdensbericht op je tafel zag liggen, ik zei: dat meisken heeft minder geluk dan ik. Kom jij dan straks eten, jongen? Zeg, ja, ik denk eraan, hoe was Madonna? Was het zo slecht als ze schrijven in ons gazet? Een passage zonder glans?”

how to have just another ordinary day in 4 basic steps

Vandaag heb ik u te melden dat ik niks bijzonders heb te melden, wat op zich toch wel bijzonder is want ik heb normaliter toch altijd wel iets bijzonders te melden.

Maar toch wil ik u melden dat…

a. ik eerder deze week weinig bijzonders in mijn brievenbus vond:

How very dare they!

b. ik vandaag ruik naar de inhoud van de volgende, toch zeer bijzondere fles:

Ook mijn lief zoetje ruikt vandaag zo, zijnde naar drop en lavendel en is dus vandaag zoetje².

c. ik mij tijdens het werk stilaan voorbereid op morgen, op de volgende, ook weinig bijzondere manier:

How very Steve Jobs-ish of me.

d. ik dit op twitter zag:

Dit vind ik toch een tikkeltje bijzonder.

another text message, another drama

sms: Toomawashi -> Moderu: “aaaaaaahhhhhhhhhhhhh néééééééééééééééééééééééééééééééé, ik ben DIK!”
5 minuten stilte.

sms: Moderu -> Toomawashi: “ach kindj, wie nie?”
zelfbeeld opgekrikt.

JJ, c’est toi là-bas dans le noir?

Ik erger me blauw.
Niet zo maar gewoon blauw en ook geen trendy blauw (R114 G155 B200), maar Open VLD-blauw.
Alsof we in Aalst onze handen nog niet vol genoeg hebben met een toerenpoeper van de CD&V, komaan zeg. Give us a fucking break.
Nu spannen de liberalen in de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen toch wel Jean-Jacques De Gucht voor hun politieke huifkar, zeker.
The horror.


“JJ 2012” luidt de slogan die Aalst blauw moet doen kleuren in oktober.
Wat een idee. 
De spin doctor die met deze vondst kwam aanzetten en het ook nog verkocht kreeg, die mens verdient bewondering.
Onkunde verzilveren, het is een kunst op zich.

Maar ik had het over de liberale huifkar. Nu ja, aan paardenkracht zal het JJ niet ontbreken, neem ik aan.
Liberalen rijden meestal met grote wagens, dat is nu eenmaal liberaal or summink.
Ik had hier nu ook graag een kwinkslagje over een paardengebit in mijn zin verwerkt, maar helaas: op JJ’s gebit valt waarschijnlijk niet veel aan te merken.
En daarbij: een gegeven paard kijkt me niet in de bek en dus ook geen liberaal paard.
JJ, wat een liefelijke naam voor een blauwe hengst.

Toegegeven, in mijn ogen is JJ het prototype van de fils-à-papa, de belichaming van de natte droom van elke rijkeluisdochter uit Sint-Martens-Latem, het cliché van de op-de-dijk-flanerende parvenu (à Knokke, bein oui) en dus: een paardengebit, dat heeft hij volgens mij niet.
Maar dat kapsel.

JJ mag blij zijn dat zijn haardos er nog niet mee gedreigd heeft om alleen te gaan wonen. Een kapsel zoals datgene verantwoordelijk voor mijn afkeer voor immobiliënmakelaars, is nu niet direct een stemmenmagneet in mijn ogen. Maar JJ vindt dat waarschijnlijk sexy.
Sexy van het soort dat een aantal gram Super Strong haargel vereist.
Sexy na een aantal Duvels.
Sexy na een cocktail van Moezelwijn en liedjes van The Black Eyed Peas.

Tijd voor een discodeuntje.
Een mens kan maar zoveel hebben op een vrijdagavond nietwaar?

 

toomawashi4belgium

“Ge moet maar durven,” zeg ik tegen Moderu terwijl we onze bevallige derrière doorheen de Gentse Veldstraat slepen, op een zaterdagochtend op zoek naar koffie en naar Dove douchecrème. De bad-en doucheproducten staan in “2+1 gratis” promotie in Kruidvat en we weten allemaal dat we ooit eens failliet gaan aan een overdosis douchegel.

“Het is godgeklaagd,” stemt Moderu in, “heb je die persconferentie van Sharia4Belgium gezien? Die mannen verkondigden de superioriteit van hun geloof boven onze democratische waarden, nota bene vanuit een pitabar.”
“Zelfs met een ferme klodder looksaus kan ik die onzin niet slikken,” ga ik verder terwijl ik langzaam aan op mijn paard kom te zitten. “Ik ben al die linkse bullshit langzaamaan beu aan het worden, ik bedoel: ik wil best solidair zijn met gelijk wie maar solidariteit is geen éénrichtingsverkeer. ”

“Je hoeft nu niet meteen een genie te zijn om te begrijpen dat er consequenties zijn wanneer je een politieagent de tanden uit zijn mond klopt, of je dat nu doet met een hoofddoek op je hoofd of zonder,” mengt Moderu zich verder in de discussie, “maar nee, dan gaan ze eens op straat komen omdat ze zich tekort gedaan voelen, ik bedoel: wat is er met zulke mensen aan de hand?”

“We zullen het aan de socialisten vragen, wanneer ze in september de markt afschuimen,” probeer ik lacherig onze zaterdagvoormiddag te redden van de politieke ondergang. “Je moet trouwens die Dove Pro-Age douchecrème eens proberen, ik ben er dol op. Hij ruikt naar ouwe wijven.”

ToomawasHIT of the day:
Little Boots – Every Night I Say A Prayer

zondagmijmeringen zonder enige samenhang

Regen is mijn minst favoriete vorm van neerslag. Ik word er waarlijk neerslachtig van.
Ik wil een groene keuken.
Koffie is een godendrank, maar hij moet met liefde gezet worden.
Huizen verkopen is stresserend.
Ik wil een witte keuken.
Waar is de zon?
Als ik de partijen waar ik niet op wil stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen van mijn lijstje schrap, blijft er geen meer over.
Wil er iemand een politieke partij oprichten? Dank u.
Maakt er iemand in België ook mooie keukens?
Waarom staat er zoveel slechte muziek in de hitparade en is er zoveel goede muziek zelfs legaal en gratis beschikbaar op het internet?
Ik denk dat we voor een grijze keuken moeten gaan, dat is tijdloos.
Ik ben tevreden en gelukkig.
Ik ben ongeduldig.
Grijs is geen kleur, en saai bovendien.
Mijn kat verliest weer eens ferm veel haar.
Naaktslakken zijn de meest gore beesten ooit.
Alles waar AXE opstaat, stinkt voor dood.
De “stadshal” in opbouw in het centrum van Gent is afschuwelijk.
Wat heeft het stadsbestuur van Gent met beton en tegen bomen?
Ik heb een verstopte neus.
Ik slaag er maar niet in te wennen aan het winnende Eurovisielied.
Ik ga douchen. Met Dove.