you wore a tie like Richard Gere

We dansten, Richard Gere en ik, op blote voeten in een plasje water.
Hij drukte zijn ontblote bovenlijf tegen me aan. De warmte van zijn lichaam gaf me een behaaglijk gevoel.
Ook al geven zijn mooie grijze haren nu slechts een hint naar de schoonheid die hij ooit belichaamde, toch gaf het schuren van zijn lichaam tegen mijn borsten aan, me een tinteling in mijn onderbuik.
Toen rinkelde de wekker.

 
Nu heb ik al veel rare dromen gehad maar nooit één met mezelf in de rol van gepensioneerde (vrouwelijke) journaliste.
Met mijn buik en zware borsten in een veel te groot badpak gehesen, was ik in een wellnesscentrum om Richard Gere te interviewen.
Hij was aimabel, vriendelijk en charmant. Het klikte, om het zomaar te stellen.
Toen ik hem vroeg wat zijn succesformule was voor het verleiden van vrouwen, zei hij: “Laat ik het je even tonen. Zullen we dansen?”

 
De spanningen en gevoelens die worden opgewekt door het kopen en verkopen van huizen eisen blijkbaar hun tol: mijn geest laat stoom af op de meest bizarre manieren.
Dromen is nog niet zo een slechte manier van stoom aflaten vind ik zelf.
Als ik zie hoe sommige andere mensen stoom aflaten, stel ik me alvast heel wat vragen.
Het Internet en de sociale media maken het steeds makkelijker om te interageren en verlagen de drempel voor onfatsoenlijk gedrag.
De tweets die Boy George worden geadresseerd zijn op sommige momenten ronduit beschamend en maar een kleine indicatie van het “innerlijke beest” in de mens.
Supersterren die elkaar publiekelijk beledigen zijn ook al geen lichtend voorbeeld voor de maatschappij.

 
Het geeft me steeds meer zin om me in mijn ivoren toren terug te trekken, om afstand te nemen van “de maatschappij” dewelke steeds meer gaat lijken op een verzameling individuen met “haat” als grootste gemene deler.
De jeugd spreekt in tweets en vindt dat normaal.
“Het zijn weer eens homo’s die voor ons lopen zekers, want het gaat niet vooruit!” tweette het brein van een zestienjarig wicht via haar mond in de Gentse Lange Munt terwijl ze met haar vriendinnen ons met gezwinde tred inhaalde.
Mijn vriend interpelleerde haar even maar ze vervolgde haar weg, veel te grote handtas aan de arm, alsof ze dé ster was in een nieuwe videoclip.
Ik wilde haar graag zeggen dat ik hoopte dat ze ooit de sociale status zou bereiken die overeenkomt met de attitude die ze al heeft, maar mijn opvoeding weerhoudt me ervan.

Het maakt me angstig te realiseren dat ik met veel plezier haar pubertronie eens zou bewerken met mijn blote vuist.
Ik denk dus dat ik maar beter in mijn ivoren toren ga wonen.
Als mijn haar lang genoeg is, gooi ik mijn vlecht wel door het raam naar buiten. Kom me dan gerust redden.

Advertenties

Geplaatst op 09/08/2012, in ningen (mensen). Markeer de permalink als favoriet. 6 reacties.

  1. Slim van je om die ivoren toren gelijk in Gent te plaatsen, dan kun je hen op zijn minst nog vanuit het torenvenster toeroepen ! Weet wel dat van die mensen gaat je pensioen afhangen. Misschien bij al dat kopen en verkopen al een appeltje voor de dorst klaarstomen ?

  2. Beste Toomapunzel, kan je in jouw toren een kamertje reserveren waar we altegaar onze stoom kunnen aflaten? ’t Is ne keer iets anders dan een darkroom, innit?

  3. Ach, rust en ‘afstand’ moet je gewoon bij jezelf vinden, of je nu in je ivoren toren zit of midden in het gejoel van een drukke stad. Gelukkig liep er geen slenterend koppeltje met een tweelingkinderwagen voor jullie of de wereld was alweer een tweet rijker en jullie op de koop toe gesandwiched 🙂

  4. Richard mag er wel zijn, en jij ook. En zullen we met z’n allen die pubers weer eens wat aanspreken, zodat ze beseffen met wat ze bezig zijn?

  5. Het is hier stil geworden, Tooma op congé ? 🙂

  6. Dus zo een kieken van zestien kon langs achter zien dat jullie “voor de mannen zijn” ?
    He?
    Droegen jullie een pancarde of zo?

    Zestienjarigen zijn altijd irritant, of zoals ik tegen die vriendin zei die in het moederhuis lag te glunderen met haar boorlingske naast haar: “Opeten! Rap! Nu ge daar nog zin in hebt, over een jaar of veertien gaat ge spijt hebben dat ge het niet gedaan hebt!”, wat ze grappig vond … jaja, nu wel nog!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: