it is not because I have a curly tail, that you have the right to call me a pig

Afgelopen weekend las ik een boek.
Ik kocht ook 3 vinylplaten van Madonna, maar ik vermoed dat u mijn geleuter over Madonna zo stilaan wel oud nieuws begint te vinden.
Toch even meegeven dat het zaterdag Record Store Day was en dat ik dus de muziekindustrie en de detailhandel een hart onder de riem wou steken. Ik ben immers maatschappelijk geëngageerd.

 
Het moge u misschien verwonderen dat ik een belezen persoon ben maar ik ben van oordeel dat lezen mijn brein voedt. Aangezien dit ongeveer de enige nutritionele vorm is waarvan ik, na consumptie ervan, geen dikke 23 microgram aankom, kon ik me dan ook onbeperkt overgeven aan het intellectuele feestmaal, zijnde het volgende boek:

Non-fiction heeft het voordeel dat je er nog eens iets praktisch van opsteekt, iets dat je kan implementeren in je eigen leven.
Geen romantische, fictieve zever over verloren liefdes die teruggevonden worden op een roadtrip door de Amerikaanse woestijn. Het leven zit zo niet in elkaar, nietwaar?
Daarom hou ik van boeken over het echte leven. Het is fijn om te lezen over iemands ervaring met bepaalde zaken, vooral dan met zaken die ook jou nauw aan het hart liggen, zoals dit:

Er zijn heel wat gezichtsmaskertjes in de handel verkrijgbaar – u zal dat ongetwijfeld wel weten ook al zal u het onder geen enkele voorwaarde willen toegeven – gaande van voedend, over hydraterend, tot zuiverend.
Mijn persoonlijke ervaring is dat, als je dan toch 10 minuten per week van je leven wil besteden aan er compleet belachelijk uitzien, klei het beste werkt.
Het verwijdert opgehoopt vuil uit de poriën en absorbeert overtollig sebum.
Ik had het blijkbaar bij het rechte eind, zo blijkt nu dus uit de vakliteratuur.
Toomawashi versus De Cosmetica-industrie: 1-0

 
Multifunctionaliteit is één van mijn stokpaardjes. Mea culpa.
Ik hou van producten die je op verschillende vlakken kan inzetten. Zo ben ik bijvoorbeeld erg dolletjes op ontsmettingsalcohol. Naast ontsmetten (en nadien stevig gillen wegens prikken – insert drama here) kan je er lijmsporen mee verwijderen van – nogmaals bijvoorbeeld-  cds, of de inkt van de toppen van je vingers. Zaaaaaaaaaalig.
Ik was dan ook aangenaam verrast het volgende te lezen:


Olijfolie heeft immers een calorische waarde van 9kCal per gram, conditioner is heel wat minder vet.
Het boek vertoont trouwens over de ganse lijn een ongewoon sterke samenhang.
Op de volgende pagina, trof ik dit aan:

Zelfrelativering is iets wat ik enorm bewonder in andere mensen/varkens. Zelf kan ik het nauwelijks, maar ik word dan ook constant oneerlijk behandeld en mijn ongelimiteerde capaciteiten worden doorgaans niet naar waarde geschat. Het maakt een mens contemplatief.
Het nadeel aan contemplatief zijn is dan weer dat mensen vaak denken dat je zit te dagdromen, zonder in te zien dat de vruchten van je denkoefening wel eens van cruciaal belang zouden kunnen zijn voor het voortbestaan van het huidig Samenlevingsmodel. Het deed me dan ook veel plezier, de volgende foto in dit fantastische boek aan te treffen:

Als u me ooit zo op mijn kantoor aantreft, gelieve me dan ook niet te storen.

Ik denk er trouwens aan eens actief wat meer respect te gaan opeisen. Vooral op het werk wordt het hoog tijd dat men eens gaat inzien dat achter de machine die bergen werk verzet (= moi), een zeer kwetsbaar persoon schuil gaat.
Geïnspireerd door het boek, zal ik vanaf morgen dit afficheren boven mijn bureau:

Ook mijn interesse in de culinaire zilveren rand aan de wolk der dagdagelijkse sleur, werd in het boek op zijn wenken bediend. Zo stak ik één en ander op over hoe men het beste op een efficiënte manier koken kan integreren in een leven als diva.
Het plan behelst 2 stappen.

Stap 1:

Stap 2:

Wat was dit wederom een leerrijk blogstukje. Ik kan het nog altijd niet begrijpen dat ik niet ben genomineerd voor de BLOGAWARDS 2012.

Ik wist immers al perfect wat ik zou aantrekken om mijn award in ontvangst te nemen:

Bisous,

Moi xx

Advertenties

Geplaatst op 25/04/2012, in hima (vrije tijd) en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Dear Toomamuppet, jouw rolmodellen zijn dus Medonna en Miss Piggy.

    Ik bemerk de verwantschap 🙂

  2. @Fresco how very dare TOI

  3. Grappige post 🙂

  4. Ik zie je idd wel dikwijls zo aan je bureau zitten… 😉
    Bisous! 🙂

  5. Ik vind het persoonlijk wat zorgwekkend dat je je begint te spiegelen aan een varken. Tijd voor een onderhoud bij de psycholoog?

  6. Hoe zit het nu eigenlijk, heb je een gekruld staartje?

  7. Moah, wie had zoveel diepzinnigheid durven verwachten bij een varkentje.
    Een mens zou er voor minder een voorbeeld aan durven pakken! (en er minder mee inzitten dat hij een beetje in het spek zit)
    Een geweldig innemende post! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: