de prikklok #tiktak

“Depending on how you see a thing, the ship is free or really sinking”
Deee-Lite  – Good Beat – 1991

De prikklok.
Daar waar in de privésector de prikklok als het hoofdinstrument van Big Brother wordt gezien, vertegenwoordigt de prikklok in de ambtenarij het “Hoogste Goed”, namelijk verlof.
Wanneer een ambtenaar over “zijn uren” spreekt, dan gaat het niet over de 7u36min die hij dagelijks op zijn werk moet doorbrengen maar eerder over de 2 extra minuten die op de prikklok geregistreerd worden wanneer hij 7u38min op zijn werk blijft.
In de publieke sector, het zal u niet verbazen, kan je als dusdanig verlof bij elkaar “sparen”.
In crisistijd moet je sparen, dat weet iedereen. En dus geven de ambtenaren het goede voorbeeld.

 
Iedereen moet langer werken, en dus werken ook de ambtenaren langer. Ikzelf werk bijvoorbeeld elke dag gemiddeld 30 minuten langer wat me per maand al gauw één dag extra verlof oplevert.
Jammer genoeg is het in mijn geval niet echt een vrije keuze maar eerder pure noodzaak. We hebben immers té veel werk en té weinig personeel, strikte deadlines en té veel hoogdringendheden.
Zeuren doe ik daar niet over want ik krijg er tenslotte wel een dagje recuperatieverlof voor.
Fair is fair.

 
Een dagje waarop ik gezellig thuis, met een tasje koffie voor mijn computerscherm gezeten, op Facebook de platitudes die werknemers uit de privésector over de ambtenarij ventileren, kan lezen.
Platitudes in de vorm van vooroordelen zo hoog als huizen. Huizen met een zadeldak (en hoogstwaarschijnlijk afzichtelijke zonnepanelen).
Ik draai op zulke momenten meestal even verveeld met mijn ogen, en maak mezelf een extra tasje koffie. De koffie thuis is immers veel beter dan die van Madame Arabelle.
Alleen moet je hem thuis zelf maken, dat is iets minder.

 
Voor de naarstige urenspaarder telt elke minuut.
Wanneer je het voor jezelf als hoofddoel van de dag fixeert om de eerste trein, volgend op het einde van de stamtijden, terug naar huis te nemen, dan moet je nu eenmaal een sluitende retroplanning opstellen. De trein van 16u16 minus 7u36 verplichte werktijd minus de extra 25 minuten die je nodig hebt voor je maandelijkse dag recuperatieverlof, verplichten je de trein van 7u17 naar Brussel te nemen.
En dat zullen we geweten hebben.

 
Het leger ambtenaren dat elkaar verdrukt op het ogenblik van het openen van de treindeuren, geeft een mooi beeld van wat hen drijft. Als de prikklok roept, dan moet je er zo snel mogelijk zijn.
Maar voor je er bent moet je nog wat slapen. Op de bank van de trein, aan de kant van het raam. Zo heb je minder risico om bij een spoorwissel met je tronie tegen de grond te gaan of – erger nog – met je neus tussen de billen van de dame naast je te belanden.

 
En wanneer je slaapt dan wil je slapen aan de zijde van jouw echtgenoot. Wanneer er al iemand naast jouw echtgenoot zit, dan kaffer je die persoon maar even uit, want dat recht heb je.
Je bent immers vroeg uit je bed moeten komen om er volgende week maandag (je “vaste” maandelijkse recuperatiedag) wat langer in te kunnen blijven liggen.
Wanneer die nietsvermoedende treinreiziger daarop even suggereert dat je misschien een ongemanierde en geperoxideerde koe bent, dan leg je even uit dat je overduidelijk stond te wachten om naast je man te gaan zitten, waarschijnlijk net als de 5 andere mensen die naast je stonden.
Wanneer de trein stopt, dan spring je overeind en vertrappel je de medereizigers die even in het gangpad stappen om hun jas van de bagagedrager te nemen. Je stormt van de roltrap en spurt naar het kantoorgebouw waar je op Facebook met je vrienden zal gaan delen dat je deze nacht lekker hebt geslapen.
Alleen is je leven een regelrechte nachtmerrie. Een sleur die tot op de minuut nauwkeurig wordt bijgehouden.

Ik neem de trein van 7u35 vanaf vandaag, zo heb ik ’s morgens 10 minuten extra om tegen mijn Zoetje te zeggen dat ik hem graag zie, waarop hij even met zijn ogen draait en van zijn koffie drinkt.
De koffie thuis is immers nog lekkerder met z’n twee.

Advertenties

Geplaatst op 07/03/2012, in betsu ni (nothing), ningen (mensen). Markeer de permalink als favoriet. 6 reacties.

  1. Met de auto naar Brussel, dat is helemaal niet te doen natuurlijk.
    Wat een job, wat een leven, en ik maar zagen dat ik moe ben zeg … tssssk!
    :-p

  2. Wat een prachtige blog om de dag mee te starten. Ik zou uiteraard heel graag dieper op het aspect “werken in de publieke sector” in gaan, maar dit is hier geen facebook. Ooo, en ook daar doe ik dat niet, want ik heb het razenddruk met plattitudes omtrent muziek de kop in te drukken 😉
    Nu, die platitudes omtrent werken in de publieke zullen wel een grond van waarheid hebben, anders zouden ze geen rijen dik staan aanschuiven voor die jobs. Enfin, nough said about that.
    Gelukkig is de sleur in je gouden kooi bezet met diamanten beperkt in aantal dagen. 🙂

  3. Toomawashi en treinen, het zal altijd een verstandshuwelijk blijven 🙂

  4. Ik krijg geen recupverlof. Where did i go wrong?

  5. @koffie: ik ben te beklagen, ge hebt er geen gedacht van …
    @bentenge:gouden kooi? Plaqué zeker? 😉
    @sterre: ik gok even: bij Selor? 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: