I love you, guys xxx

Ik denk er de laatste tijd wat vaker aan terug, aan de momenten waarop mijn vrienden en ik elkaar troffen op een zonnige zaterdagmorgen of op een zwoele zomeravond, op een terrasje in onze Stad.
“Ergens onder de kerktoren” zou vanuit literair standpunt mooier hebben gestaan in de vorige zin, ware het niet dat men er in Aalst nooit is toe gekomen om een kerktoren te bouwen aan wat eigenlijk de kathedraal moest zijn en nu in de volksmond “de ouwe kerk” wordt genoemd.

Vier vrijgezellen, dat waren we, allemaal tot op zekere hoogte op zoek naar iets maar waarvan we het belangrijkste steeds bij elkaar vonden: een luisterend oor.
Die avonden en middagen werd er gepraat over egocentrische homomannen, over te veel drinken en domme dingen doen, over sporten en mooie lichamen, over kleding die de koopwaar in de juiste context moest plaatsen en over sex  – of het gebrek daaraan.

Het leken wel scènes uit Sex & The City waarin de Empire State Building was vervangen door de Aalsterse Belforttoren bij gebrek aan een torengebouw voor de kathedraal.
Wie in onze regie Carrie was – en wie Samantha – dat wou nogal eens verschillen in functie van de dag en vooral van de nacht die eraan vooraf was gegaan.
Het was grappig hoe een zelfde situatie vanuit het oogpunt van de ene als “Carrie” werd bestempeld en voor de andere vooral  “Samantha” was.
We keurden openlijk af dat vrienden van ons hun sociaal leven terug schroefden om in hun relatie te investeren.
Saai Worden, was in onze ogen, de eerste halte van de tram naar de Hel.


Vandaag besef ik dat Rustig Worden de eerste halte is van de tram naar de Hemel en vooral dat beide haltes zich op dezelfde straat bevinden, alleen aan tegenovergestelde zijden.
Ik denk er vandaag met een warm hart aan terug, aan de momenten waarop mijn vrienden en ik elkaar troffen de afgelopen dagen, ergens in onze Stad of in de hunne.
Aan het feit dat we allemaal op dezelfde tram naar de Hemel blijken te zitten, onze bagage netjes gepakt, voorzien van kleding die niet zozeer onze koopwaar tot zijn recht laat komen, maar die ons warm zal houden wanneer de wind van de Tegenspoed zijn tanden in onze kaken zet.
Aan het feit dat ik ben vergeten te zeggen dat we eigenlijk allemaal “Charlotte” zijn.
Maar daar krijg ik ongetwijfeld nog de kans toe.
I love you, guys.

Advertenties

Geplaatst op 19/02/2012, in ningen (mensen), tetsugakuteki (filosofisch) en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. Mooi stukje, gevaarlijk standpunt ook, want de haltes lijken verdacht veel op elkaar, en de verkeerde is zo genomen. Heb de discussie ook al veel gevoerd en dan denk ik altijd opnieuw aan dat liedje van die streegenoot van je, Jan de wilde, en de fanfare van honger en dorst..

  2. Zijn zij nu allen desperate housewives geworden?

  3. Wees blij dat er in Aalst geen kerktoren staat… voor dingen te doen die niemand mag weten en zien, moet je altijd zo ver mogelijk van je eigen streek gaan én een andere toren opzoeken 🙂

  4. As time goes by …

    Mooi, dit 🙂

  5. @guido: ik probeer ooit zo goed te zijn als jij 😉 On the other hand: het voordeel aan trams is dat ze veel stoppen. Dan kan je overstappen 🙂
    @fresco: allemaal Bree 🙂
    @wildcard: ik heb geen flauw idee waarover je het hebt #ruiktaanzijnhanden 🙂
    @koffie-etc: time goes by so slowly for those who wait… no time to hesitate 😉 thankx

  6. Welke zijn de volgende haltes naar de hemel?

  7. @zap: een hotel in Beverly Hills 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: