why tell me, why?

Het ergste aan de werkweek is dat ze steeds weer eindigt met een weekend.
Niet dat ik iets tegen weekends heb, alleen wordt er in het weekend nog meer van mij verwacht dan in de week.
En daar word ik moe van.
En dan volgt er opnieuw een week waarin ik uitkijk naar het weekend.
Een week die uitmondt in vrijdagavond.

Op vrijdagavond komt dat telefoontje.
Of ik mee ga?
Iets drinken? Iets eten?
Waarbij iets dan meestal staat voor de hoeveelheid nodig om de tijd te vullen tot minimaal 1 uur ’s nachts.

Een vicieuze cirkel is het.
In het weekend wordt er niet getolereerd dat ik op vragen antwoord met “Ik weet het niet, vraag het eens aan iemand anders” en kan ik evenmin rustig op mijn stoel zitten slapen.
Koffie moet ik dan zelf zetten, dat is nog zoiets.
Ik kan niet even verontwaardigd de koffiedame terechtwijzen wanneer de thermos pruttelt bij het tot halfweg vullen van mijn kopje.
Weekends zijn slopend.

En dan zijn er de feestjes op zaterdag.
Feestjes waarop je bij het opendoen van de deur beslist om die zelfde deur na exact 2 uur opnieuw achter je dicht te trekken.
Alleen maar om 4 uur later te beseffen dat je misschien best even van de tafel springt – waarop je nota bene staat te dansen – om eens wat water te halen en het bier te laten voor wat het is.
Tot Anita Meyer “Why tell me, why?” door de luidsprekers brult en je eigenlijk niet echt weet WHY je nu precies geen bier meer drinkt.

Omdat je haar krult van het zweet?
Omdat de bierbuik van de man wiens ogen zich ter hoogte van jouw kruis bevinden je toekomstbeeld van Sekssymbool-tot-in-de-kist grondig verstoort?

En dan zijn er de drama’s.
Drama’s waarin je de rol speelt van schouder waarop zatte tranen vloeien.
Fictieve tranen.
Tranen over de mooie man die kust met de andere – nog mooiere – man.

Tranen die spontaan verdampen op de eerste tonen van Madonna’s Like A Prayer.
Life is – tenslotte – a mystery, everyone must stand alone.
Als Madonna het zegt, zal het wel waar zijn.
Zo zit dat nu eenmaal.

Het zilveren randje aan de wolk is dat je jezelf hierop kan voorbereiden.
In tegenstelling tot de hoge concentraties Birkenstocks in het straatbeeld.
Ik denk niet dat ik daar ooit aan wen.

ToomawasHIT of the Day:
Anita Meyer – Why Tell Me, Why (Villa Edit)

Advertenties

Geplaatst op 30/05/2011, in tetsugakuteki (filosofisch) en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 11 reacties.

  1. God bless Anita! 🙂

  2. “Why tell me, why?” ik weet het niet, vraag het aan iemand anders.

  3. owgod, dit is een geweldig nummer (zonder antwoord op de vraag trouwens).
    Look on the bright side: je bent 40 en je gaat nog uit. Ik ben alleen maar moe. 😉

  4. @Elke: ik know the feeling.

  5. @Maguro: Madonna zal je bedoelen 🙂
    @Mushin: seems you have a split personality nowadays
    @Elke: de moeite gaat wel over zenne, anders moet je wat meer koffie slurpen 🙂
    @Bentenge: hoera! hoera! we need more contemplative blogs! good on ya!

  6. maar ik drink geen koffie!
    Houdt dit nu in dat ik nooit meer wakker word?

  7. @elke: wie drinkt er nu geen koffie, allez? 🙂

  8. ik, hé. 🙂
    (goh, dat had je nu écht niet kunnen denken, hé)

  9. Hoe noemt men ook weer een persoon die ten behoeve van andermans vermaak op een verhoog c.q. tafel danst? Oh wait. Een karakterdanseres 🙂

  10. @Fresco: bazinga! touché 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: