key to success

Het display boven de lift geeft het cijfer één aan en een neerwaartse pijl verschijnt wanneer ik op het gelijkvloers op de knop druk om aan te geven dat ik omhoog wil.
Het is fijn vast te stellen dat er ook op maandag zaken zijn die perfect logisch in zijn werk gaan.
“The only way is up,” vertelde mijn vorige werkgever altijd en dus heb ik ontslag genomen om eerst op de derde en nu op de achtste verdieping te gaan werken.

De deur van de lift schuift open en ik doe een stap opzij om de dame die zich in de lift bevindt te laten uitstappen. Ze blijft echter staan en ik kijk haar vragend aan terwijl ik haar een goedemorgen toewens.
“Ik was een beetje té enthousiast in het kiezen van mijn etage en drukte op nul in de mening dat ik terug naar huis vertrok,” vertelde ze me snel terwijl ze haar verstrooidheid met een tik tegen haar voorhoofd nog wat kracht bijzette.
Het was 7u55 en inderdaad nog wat vroeg om naar huis te gaan.

Ze was echter niet de enige die deze ochtend op automatische piloot functioneerde. De man van de dame die naast mij zat op de trein had de sleutels van de auto ergens net iets te goed opgeborgen en verstoorde met een oproep op de gsm van zijn schatje mijn ochtendritueel.
“Hoe komt dat nu dat je geen reservesleutels van die auto hebt?” schreeuwde ze in het stille rijtuig waardoor ik al begrepen had wat ze vervolgens nog eens duidelijk verwoordde: “Ik hoor je niet goed, schat, want ik heb slechte ontvangst.”
Een discussie over de auto van haar broer, die van papa en de hare en de bijhorende sleutels en wie wat nodig had en wanneer deden me in haar richting kijken met een blik van “Am I bothered?” dewelke zij beantwoordde met een blik van “Am I alive or is this just the Whisky talking?”
Toen iets voorbij Liedekerke het netwerk totaal wegviel, was ik opgelucht en vingerde van het ene artikel naar het andere op mijn iPad, genietend van het kalmerende effect van het kloppend geluid van de trein op het spoor.

Wanneer haar brein zich terug verbond met het mobiele netwerk kreeg ze opeens een geniale ingeving en belde ze haar man op.
“Ja, schat, zeg eej neem anders een halve dag verlof hé zeg. Sjjjjit.”
Ik vermoedde dat de diepe zucht en de boze blik op het scherm van haar mobieltje betekenden dat de verbinding nogmaals was verbroken.
Gelukkig maar want nét voor Brussel kreeg ze een nog genialer ingeving.

Ze belde haar man terug op.
“Ja, schat, zeg anders neem ik een halve dag verlof hé zeg. Het is toch mooi weer.”
Ik snapte de logica hiervan niet erg al had ik een flauw vermoeden dat haar behulpzaamheid en irrationaliteit een dekmantel waren voor wat de blinkende sleutelbos in haar tas me deed vermoeden: zij had de bewuste sleutels hoogstwaarschijnlijk zelf mee naar buiten genomen.

Very impertinent ToomawasHIT of the Day:
Rampa & Nomi Ruiz: Inside

Advertenties

Geplaatst op 11/04/2011, in betsu ni (nothing), tetsugakuteki (filosofisch) en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 1 reactie.

  1. Ah, vrouwen, maat, je bent daar niks mee 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: