if you ever need a helping hand you’ll find one at the end of your arm

De “helft” (het woord- pleasethankyou), waarde dokusha, is de laatste weken zowat de rode draad door mijn leven. Zo spendeer ik de helft van mijn dag liggend op de sofa of zittend op mijn poep omdat de helft van mijn armen (zijnde 1) het vertikt normaal te doen.
Nu kan ik het mijn arm moeilijk kwalijk nemen, hij hangt immers aan MIJN lichaam en ik maak er nu ook niet bepaald een punt van om “normaal” te doen.
En dus doe ik maar alles half zo snel omdat ik het nu eenmaal allemaal moet klaren met mijn linkerhelft en zodoende vermande ik woensdag mezelf met mijn linkerhand en belde de helft van de vrienden die ik heb in Ledeberg (zijnde 1) op om hem te vertellen over mijn halfslachtig armgebruik.


Groot was zijn empathie en vervolgens ook mijn verbazing toen de stem aan de andere kant van de lijn zich plots luidop afvroeg of ik dan wel kon masturberen want – ik citeer – “als je daar zo een ganse dag moet liggen, wat doe je dan hé? “.
Het doet telkens weer plezier te weten dat je vrienden je algemeen welzijn voorop stellen.  Maar het bracht me aan het lachen en eens goed lachen verlicht de helft van de pijn, zo las ik vroeger op de spreukenblaadjes van de Bond Zonder Naam.

Morgen ben ik dan weer halverwege mijn medicijnenkuur die moet gaan bepalen of ik het zal kunnen uitzingen tot na Nieuwjaar alvorens me te laten opereren. Ik hoop van wel want ik heb nog wel wat plannen te verwezenlijken alvorens ik me voor anderhalve maand laat immobiliseren and consequently will die of boredom.
Zo wil ik nog van GSM-operator veranderen die me dezelfde services zal aanbieden voor de helft van de prijs zodat ik dan 2 SIM-kaartjes kan aanschaffen voor dezelfde prijs. Eén voor een nog aan te schaffen nieuwe telefoon en één voor een nog aan te schaffen iPad. Ik moet immers met mijn tijd mee, no way back op de digitale snelweg, met of zonder extra wervel.
Ik reken op de iPad om me te entertainen in het ziekenhuis en op de nieuwe telefoon om aandacht te zoeken via allerhande pathetische sms’jes zoals daar zijn : “Ik ben net uit de operatie en ben misselijk. Groetjes” of “Aauw, aauw, aaauw. Dikke kus uit het hospitaal!” en dewelke ik hoop op voorhand te kunnen programmeren, tenminste als ik zal begrijpen hoe dat moet.

Veel goeds belooft het alvast niet want ik heb deze week al een afrit op de digitale snelweg gemist en me dan ook de resterende tijd zitten ergeren in het feit dat ik de Toomawashi-Facebookpagina maar voor de helft operationeel krijg. En wat hebben we geleerd, Piet? We hebben vooral geleerd niet iets met veel toeters en bellen aan te kondigen wanneer we eigenlijk maar voor de helft weten hoe het in elkaar steekt. Ik wil me bij voorbaat dan ook al excuseren voor de berichten die ik waarschijnlijk dubbel zal posten maar die u dan hopelijk maar voor de helft in uw Facebook Newsfeed zal terug vinden.Volgens mijn computer heeft dit plan echter amper 50% van slagen. Splendid.

En om dit te vieren, waarde dokusha, bied ik u als afsluiter graag een liedje aan dat voor de helft van Kylie is (een duet, zoals de mensen zeggen):

ToomawasHIT of the day:
Taio Cruz & Kylie : Higher (Justin Sane Club Mix)

Advertenties

Geplaatst op 25/11/2010, in betsu ni (nothing). Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. is pretty sure you’ll find lots of helping hands.

  2. ooooh, kinky 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: