when the wind of change blows, some build walls, others build windmills

“Ik ben actief in het klinisch onderzoek, vooral oncologie,” snoeft de blonde dame rechtover mij. De blonde dame naast haar, plakt aan haar lippen, niet in a lesbian porn way, how very dare you, maar in bewondering. Ze kennen elkaar blijkbaar uit een vorig leven toen ze beiden nog gelijken waren, bakvissen in een vijver van tienerjongens.
“Ik geef nog steeds les in Lokeren”, zegt zij en vervolgens kijken beiden verveeld mijn kant op.

Ik onderbreek even mijn lectuur van het meest recente nummer van Liv’ (ik had er nog nooit van gehoord – de tijdschriften in de wachtzaal van de dokter blijven een avontuur) en zucht diep.
Naast oninteressante tijdschriften ontbrak het me enkel aan nog wat oppervlakkig gezwets op de achtergrond om het decor van mijn tragedie te vervolledigen. Mijn tragedie zijnde pijn aan mijn rechterschouder. 

“Ik kom enkel voor een voorschrift,” zegt Madame Oncologie, “ik had een afspraak om 8 uur”.
Ze verwijst overduidelijk naar het feit dat zij pas was gearriveerd, de wachtzaal afgeladen vol zit en de wijzers van de klok ons leren dat het 7u55 is.
Mijn irritatie, resulterend uit meer dan een uur wachten, verleidt me om te brullen “Als ge dan toch in het klinisch onderzoek zit, waarom vraagt ge u dan geen voorschrift aan één of anderen doktoor op uw werk, dwaze kalle?”, maar de gentleman in mij zegt op beleefde toon: “ Ik had een afspraak om 7 uur en toen ik arriveerde om 6u45 waren er nog 2 wachtenden voor mij.”

Beide dames werpen me een blik van medeleven toe, alsof ze begrijpen dat ik mijn tijd liever zou spenderen aan het online bestellen van cd’s uit de jaren 80.

“Ik heb drie kinderen,” zegt Madame Lokeren in een poging op het gebied van vruchtbaarheid Madame Oncologie te overtroeven. “Ik herinner me iets van 2,” repliceert Madame Oncologie, wat – in casu – het conversationeel equivalent is van “schaakmat”.


Mijn irritatie, resulterend uit ondertussen een uur en een kwart wachten, verleidt me om te brullen “En ik ben onvruchtbaar omdat ik altijd smalle broeken draag, maar leuter ik daarover?”, maar de gentleman in mij zegt op beleefde toon: “ Ik vermoed dat u het niet erg vindt dat ik de deur op een kier zet?”

Beide dames werpen me een blik van medeleven toe, alsof ze begrijpen dat de medicijnen van de man naast me niet erg efficiënt zijn in het behandelen van zijn flatulentie.

Support the artist = Buy the music. The song as featured on this page is included for preview/promotional purposes only.

ToomawasHIT of the day: Kim Wilde – Lights Down Low

Advertenties

Geplaatst op 18/08/2010, in tetsugakuteki (filosofisch). Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. lol 🙂

  2. @ Maguro: i find you very impertinent 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: