i could offer you a 1000 things but with a lot of them you wouldn’t bother

Vaste gewoontes, hoe autistoform ook, geven een zeker gevoel van veiligheid, waarde dokusha. Wanneer je weet hoe je dag er precies zal uitzien, wordt het karwei om er heelhuids door te geraken, plots een stuk minder lastig. Zij die gruwelen bij het woord “sleur” hebben vast nog nooit de “sleur” ervaren van het liggen op de sofa of die van het uitkijken naar de trein van 16u55. Het heeft iets erg bevrijdends.
Anyway, ik dwaal alweer af want eigenlijk wou ik bij deze publiekelijk mijn beklag doen over de Metro-krant die voortaan als “Metro Summertime” door het leven gaat.

Summertime staat voor de redactie van Metro gelijk aan het “schuren zijner luie kloten” zoals ze in de Vlaanders zouden zeggen. In plaats van elke dag kan ik dus nu amper 2 keer per week ’s morgens een gratis krantje meegraaien terwijl ik me -alweer veel te laat- de trappen naar het perron ophijs. Daar waar ik in de “Not Summertime”-periode me dagelijks kan ergeren aan ontbrekende woorden in artikels en verkeerd geplaatste foto’s, word ik dus nu verplicht op een andere manier de slopende treinrit naar Brussel op te vrolijken. En dus bij gebrek aan flutgazette, stort ik me dan maar – starting today – op de literaTuur met de groTe T or summink.

Het boek op mijn schoot heb ik natuurlijk geleend. U dacht toch niet dat ik geld ga spenderen aan Cultuur terwijl ik dat zoveel beter kan spenderen aan trashy CD’s uit de jaren 80 en aan mijn autobelastingen? Dus heb ik mijn tanden gezet in “Tegenspel” van Floortje Zwigtman, het tweede deel van de trilogie verhalen over Adrian Mayfield en het homoseksuele Londen ten tijde van Oscar Wilde. 

De verhalen doen wat Harry-Potter-esque aan ware het niet dat de tovenaars door pooiers zijn vervangen en Zweinstein door een jongensbordeel. Details, maar niet onbelangrijk, vooral wanneer u het equivalent probeert voor te stellen van heftig zwaaien met het toverstokje, maar daar gaat het nu natuurlijk niet over. Het eerste deel, “Schijnbewegingen”, heb ik letter voor letter verslonden. Ook dat boek had ik geleend (mijn collectie trashy eightiescd’s is nog lang niet compleet, pleasethankyou) en ik werd meegesleurd door het perfecte mengsel van menselijk drama , flirten en onbeantwoorde liefde. Wanneer de liefde aan het einde van boek 1 dan toch blijkt beantwoord te worden, weet je meteen dat boek 2 dit evenwicht zal moeten herstellen met de nodige dosis menselijk leed.

Ik ben amper op pagina 27 aanbeland en tot dusver is het leed beperkt gebleven tot papieren rozen die in het straatstof vallen en bijgevolg van wit naar grijs verkleuren. De achtercover van het boek vermeldt echter “Een groene bloem”, dus ben ik tot nu toe nog heel erg confuus over wat komen zal.

Ik vraag me trouwens ook nog steeds af of ik nu al dan niet een tattoo moet gaan zetten op mijn rechter bovenarm? Ik heb mijn zinnen gezet op een Chinese draak met een groen lichaam en blauw/witte ogen. It would look a little summink like this (de kleuren moet u er zelf bijdenken) :

Of misschien moet ik toch maar een motorfiets kopen. Een groene.
Bye-

ToomawasHIT of the day: Dead Or Alive – In Too Deep

Advertenties

Geplaatst op 22/07/2010, in tetsugakuteki (filosofisch) en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

  1. Oh fuckin’ dead or alive green dear 🙂

  2. Oh dear – 80s nostalgie, een tattoo, een motorfiets…. The midlife crisis really starts to kick in innit? 🙂

  3. I am NOT green, I am NOT middle-aged and I am NOT in denial 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: