hungry for something i can’t eat

2010.03.10/ Op woensdag stap ik in de Eurostar – rijtuig 12 – graai de krant en de laatste uitgave van WIRED uit het krantenrekje en ga op zoek naar mijn zitplaats. Sinds ik een partner heb die bij den ijzeren weg werkt, ben ik opgeklommen op de rail-ladder en reis ik in eerste klasse zoals het een heer van stand betaamt. Eénmaal mijn plaats gevonden, ventileer ik mijn ongenoegen over 1) het feit dat we geen plaatsen tegenover elkaar hebben terwijl de helft van het rijtuig leeg is en 2) het feit dat op de Thalys de wagons heel wat stijlvoller zijn ingericht.
De zakenman links van me bekijkt me vanuit zijn ooghoeken met een blik van “Stront, wie heeft er u gescheten?” en gaat zitten met een pakje documenten op zijn schoot. Ik zwier vervolgens mijn Louis Vuitton reistas elegant op het bagagerek (en beklaag me over het feit dat het rek niet erg LV-vriendelijk is), reciproceer zijn hautaine blik en ga zitten terwijl ik luidop hoop dat het ontbijt caloriearm zal zijn. Alle ogen zijn op mij gericht en ik besluit dat mijn nieuwe dagcrème de meest efficiënte is die ik tot nu toe uitprobeerde.

Twee uur en summink ( zijnde een vertraging door het oppikken van Franse reizigers in Ashford wiens trein averij had opgelopen – how stylish) later, huppel ik gezwind van de trein en zing uit volle borst: “Goodmorning Lond-iiiii-more, every day is like an open door, every night is a fantasy, every sound is like a symphony!”.
Vervolgens nemen we de Underground naar het Cheshire Hotel, alwaar een verzuurde homoseksuele Pakistani ons doet opmerken dat we wel erg vroeg zijn en dat de bagage-opslag-kast vol is. Ik zeg: “Look at my hair! What “do” can compare with mine today? Oh, oh, oh, I’ve got my hairspray and radio… I’m ready to go!”.

Om 14u keren we terug en het zuur op zijn hazelnootbruine tronie is nog steeds niet geneutraliseerd, maar de kamer is wel al vrij, pleasethankyou. Wanneer de bankkaartterminal de prijs aangeeft in euro terwijl ik in ponden wil betalen en ik mijn mond opendoe om mijn wens kenbaar te maken, zegt de Acid-Queen: “no, you can not bypass your pincode, Sir!”. Ik kan mijn oren niet geloven en wijs naar het raam terwijl ik zeg: “There’s the flasher who lives next door!”, en terwijl hij zijn hoofd draait, kras ik “Toomawashi was here” in zijn hotelbalie met mijn lege BIC-balpen.

2010.03.11/ Na een stevig ontbijt bij Fiori’s bekom ik stilaan van mijn neiging van de dag voordien om alles zwaar te gaan overdrijven en realiseer ik me dat de voorstelling van de musical Hairspray die we de avond voordien hadden gezien erg goed was maar geenszins de meest fantastische musical die ik ooit zag, zoals ik hem enkele uren eerder had bestempeld. Omdat ik hoofdstukken van mijn leven moet kunnen afsluiten, stap ik na het eten goedgezind het voetpad aan Leicester Square op en zing uit volle borst: “The rats on the street all dance round my feet. They seem to say “Toomawashi, it’s up to you” – So, oh, oh – Don’t hold me back – ‘Cause today all my dreams will come true”. Het was een voorteken want al wat ik had aan retail-dromen werd werkelijkheid. Toen de dame bij UniQlo me meldde dat “the payment on your Mastercard has been declined, Sir”, draaide ik rond mijn as, presenteerde haar mijn Visa-kaart en zong uit volle borst: “I see all those party lights shining ahead – So someone invite me – Before I drop dead!”. Die avond besluit ik dat lederen bottines geen goede dansschoenen zijn en dat de wereld geen schouwtoneel is. Ik doorprik mijn blaren en mijn droom van eeuwige roem. Het leven is zo al de moeite waard, so why bother?

ToomawasHIT of the day : Nikki Blonsky – Goodmorning Baltimore!
my ma tells me no but my feet tell me go…
Press PLAY (>) under the blogpost title to listen to it

Advertenties

Geplaatst op 15/03/2010, in hima (vrije tijd). Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. jongens, als na-10en literatuur (or summink) kan dat tellen, ben op slag vermoeid en aan mijn bed toe

  2. woke up today…
    everey day is like an open door, and I’m hungry for something I can’t eat !
    jaja, heb het luisteren uitgesteld tot deze morgen anders werd dat een fiasco !
    Goodmorning Toomawashi !

  3. Goodmorning Mushin! Tja als de minister het gebruik van Rilatine wil gaan beperken, heeft dat hyperkinetische blogposts tot gevolg 😉

  4. lol 😀

    Ik zie in mijn geestesoog een dansende en zingende Toomawashi in de winkelstraten van Londen… funny… 🙂

  5. F.F.W. Beijerling

    Ik hoop dat ik nimmer een treinreis zal hoeven delen met deze azijn-zeiker.

  6. @FFWB: ik neem aan dat uw opmerking – net als deze blogpost – doorspekt is met subtiele humor, maar -have no fear- de azijn-zeiker stapte reeds af in Lille, ik reed naar Londen 🙂

  7. You could be Dorothy (BBC One, 260310)
    And oh, Fresco was here. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: