ich male weise bilder, auf eine weise wand

Toen ik vanavond, na de zware dagtaak op het werk,  op automatische piloot naar huis toe slenterde – hierbij de stroom van pendelaars volgend als een kuikentje achter moeder eend aan – stapte de man die nét voor me wandelde opeens gezwind de slagerij binnen. Ik schrok van dit bruuske manoeuvre, ook al was zijn plotse koerswijziging het op zich niks wereldschokkends. Ware het niet dat hij nauwelijks binnen was toen hij al zijn arm in de koeltoonbank stak, er een bloedworst uit graaide en vervolgens naar de kassa stapte met de bloedworst de helft uit zijn mond stekend, vrolijk wiebelend op het ritme van zijn stap.  Het was op dat moment dat ik besefte, waarde dokuska, dat Aalst drijft op folklore.

Folklore zoals je optutten als “madam”, met een lampenkap als hoed en een bonten jasje dat net je minirok bedekt, om daarna een drietal dagen op stap gaan met een kinderwagen waaraan een vogelkooi is vastgemaakt met daarin – how very ladylike – een gedroogde haring. Vrouwen mét ballen, zo zou Gianni Lapage hen noemen, en hij kon niet méér gelijk hebben.

Gianni Lapage, waarde dokusha, heeft vanaf het moment dat hij zijn intrede deed als kandidaat in het meest irritante tv-programma ooit gemaakt (“De Designers”) mij mateloos geboeid. Van het zootje ongeregeld dat elke dinsdag de revue passeerde op VTM was hij diegene die vond dat hij meer talent had dan de rest. Hij had daar ook een punt, want tenslotte had hij mode gestudeerd en heeft hij zijn eigen fashion-label. Het zou dus jammer zijn mocht hij niet beter overweg kunnen met naald en draad dan een houtbewerker of een merchandiser. Wat mij echter vooral bezig hield is wat dan zo iemand in godsnaam komt zoeken in een talentenjacht? Gianni, zo bleek, wou een come-back maken omdat hij zijn kledinglijn had moeten laten varen wegens geen succes. Hij focuste nu vooral op accessoires.

Nu wil ik niet té snel conclusies trekken – ah, who am I kidding? – maar hoe zou dat toch komen, vraag ik me af, dat een kledinglijn geen succes heeft? Ik ben geen commercieel genie maar ik denk dan meteen in termen van de algemene uitstraling van “the brand”. Het merk van Gianni heet – oh wondere wereld, u raadt het – Gianni Lapage. Nu ja, geen ramp op zich, ware het niet dat de Heer Lapage zich zelf totaal niet weet te verkopen. Au contraire. Ik kan gerust stellen dat de manier waarop hij zich in de wedstrijd profileerde, hem moeiteloos een plaatsje verdient in de top 10 van nausea-inducerende kwallen. Niet echt ideaal wanneer je aan “branding” wil gaan doen. En misschien nog mijn belangrijkste hypothese voor de flop : black is NOT a colour.

En nu iets heel anders, of misschien ook niet. Wat ook niet echt ideaal is qua “branding”, maar dan voor een stad,  is een gay-ghetto bevolkt door nausea-inducerende omhoog gescheten homoseksuelen. Dat is, waarde dokusha, mijn conclusie na een verlengd weekend à Paris, gelogeerd in Le Marais, waar Gay Paris jammer genoeg niet méér gay kan zijn. Bij de zoveelste vernietigende blik van een bebaarde winkeljuffrouw in de richting van mijn veelkleurige Inca-muts moest ik steeds de neiging onderdrukken om hem niet aan te kijken, mijn wijsvinger tussen zijn ogen te plaatsen en te zeggen: “You are soooo Gianni-Lapage!”.

In plaats daarvan huppelden Kashi en ik door de Rue du Temple en zongen we luidop:Wir tranken Rotwein in Italien. Namen Drogen in Paris. Du warst immer so zart bitter, Ich war immer zuckersüßen dit als hommage aan ons beider favoriete gay-of-the-moment, de fantastische Nina Queer die jammer genoeg in Berlijn woont.

Ook al was de lauwe café-crème volgens Kashi geen match voor een BlowJob-cocktail in Nina’s Bar ” Zum schmutzigen Hobby”, haar muziek hield ons hart warm in een onderkoeld Parijs. Verlass mich bitte nicht…

ToomawasHIT of the day: Nina Queer – Ich schau in dein Gesicht
Press PLAY (>) under the blogpost title to listen to it

or watch the fag-tastic video:

Advertenties

Geplaatst op 18/02/2010, in haikara (mode & stijl), tetsugakuteki (filosofisch) en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. 4 reacties.

  1. you rock! 🙂

  2. Nina Queer, serving Blowjobs in a louche bar in Berlin… So that’s what the dark one from Modern Talking is up to these days. 🙂

    Btw, I recently read this about European cities: Berlin is like your crazy best friend, Paris is your mistress – beautiful but ultimately boring, and London is your spouse – not glamorous on the surface, but holds your interest.

    I think there’s more than a grain of truth in it.

  3. Du hast recht, Frisko!

  4. Nein Otto, nicht in mein…. euh, … never mind 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: