croissant de lune

Hebt u ook zo de pest aan de koude, donkere winterdagen, waarde dokusha? Ik lijd daar anders behoorlijk onder. Mijn energie zit in mijn schoenen en mijn humeur flirt met het vriespunt. Ik ben dan ook niet te genieten. Ik word dan wat kittelorig, zoals dat heet.

Dezer dagen, waarde dokusha, zou ik mezelf dan ook wel eens vanop een afstand willen bekijken. Ik denk dat ik vast wel het bekijken waard ben. Niet dat ik van mezelf vind dat ik van een oogverblindende schoonheid ben (okee, misschien wel een héél klein beetje) maar mijn bekkentrekkerij , zittend aan mijn computer op het werk, is volgens mij vaak erg lachwekkend.

Vooral op dagen als vandaag wanneer er een e-mail komt die je helemaal niet meer verwacht en waardoor je een al lang opgeborgen dossier weer kan gaan opduikelen. Je bolt dus maar je kaken, zucht vervolgens diep en je steekt je tong uit naar de virtueel aanwezige afzender van het bericht. Asshole! En dan rinkelt de telefoon.

Een collega die 2 verdiepingen lager een bureau bemant,  meldt je dat hij – gevolg gevend aan je geïrriteerde mail van 36 dagen geleden – best nog wel weet hoe je heet maar dat je nu eenmaal in het systeem van de helpdesk gecodeerd staat als Marie-Louise en dat hij er dus niks kan aan doen dat de automatische mails die je ontvangt allemaal beginnen met : “Beste Marie-Louise,…”. Hij voegt er terloops nog aan toe dat hij de “tone of voice” van je mails niet waardeert. Je trekt dan maar je schouders op, gooit de telefoon op de haak en steekt je middelvinger op naar de telecommunicatieapparatuur. How very dare he!

En dan is er de baas, die vergaat in het werk  – join the club – en die niet weet wat eerst te beginnen – join the club – maar daarvoor rijkelijk wordt vergoed – membership application pending.  En als kers op de taart is er de collega die dubbel zoveel verdient als jij maar “onderbetaald wordt” (einde citaat) om een ganse dag rond te hossen als een kip zonder kop. Dus zet je maar je verstand op “low” ,  je verbeeldingskracht op “high” en zit je glimlachend naar je scherm te staren en ziet beelden van jezelf op parelwitte stranden die in werkelijkheid pdf-versies van Europese Richtlijnen blijken te zijn. Escapisme heet dat.

En dan heb je de collega-drama-queen die in het bedrijfsrestaurant zijn beklag doet over hoe vierkant alles draait terwijl jij niet probeert te denken aan hoe jij zelf in Godsnaam je dag zal doorkomen en je werk gedaan zal krijgen. Dus zet je je gehoor even uit en staar je in je kommetje soep. De “croissant de lune” die je lepel vormt aan het soepoppervlak brengt je in gedachten terug naar Turkije – de zomer – de zon – de zee – en je glimlacht.

“Ge vindt het precies nog om mee te lachen,” gaat de collega verbouwereerd verder, terwijl je vervolgens in gedachten nat gespetterd wordt door een dikke Brit die via de waterglijbaan aan hoge snelheid in het zwembad ploft. De zomer is mijn favoriete seizoen.

ToomawasHIT of the day:  Daniela Mercury – Oyo Por Nos – learn more about this song here

Advertenties

Geplaatst op 28/01/2010, in hima (vrije tijd), tetsugakuteki (filosofisch). Markeer de permalink als favoriet. 7 reacties.

  1. En ik die dacht dat mijn situatie uitzichtloos was 🙂

  2. Explains everything.
    I finally get it.

  3. Kop op, het weekend staat voor de deur, je zit er zelfs al een beetje in! 🙂

  4. En die collega van 2 verdiepingen lager legt de telefoon neer, blaast en zegt tegen zijn collega: “Die Marie-Louise van 2 hoog- I find her very impertinent.” 🙂

  5. @F: how very dare YOU :-p

  6. Daniela Mercury : looove her. Now, insert ‘Rapunzel’.

  7. @TT: if u R a good boy, I just might 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: