not my cup of tea

Ook al zijn de meeste dromen puur bedrog, waarde dokusha, soms lijken ze wel erg realistisch. Zo realistisch vaak dat je even in je eigen wang moet knijpen wanneer je – badend in het zweet- wakker schiet. Zo ben ik van nature niet echt een dromer in de letterlijke zin maar wanneer ik aan het dromen sla is het vaak in termen van cinematografisch materiaal met Oscar-potentieel. I always had a thing with dra-ma.

Deze nacht nam ik een bus op Long Island (N.Y.) en ging ik met Kashi op weg van Montauk naar Hampton Bays. De bus was té zacht afgeveerd en elke kei op het wegdek gaf aanleiding tot misselijkmakend schokken. Toch genoten we samen van het landschap en van de knappe mannen met ontbloot bovenlijf, het was immers warm en het was tenslotte een droom, excuse me! Eén van onze medepassagiers was een twenty-something-guy, droeg een blauw-wit gestreept marcelleke en keek ons voortdurend met zijn babyblauwe ogen doordringend aan. We gingen er dan maar vanuit dat hij waarschijnlijk vreselijk into ons was en dus per definitie gay. Het was een meer geruststellende gedachte dan de mogelijkheid dat hij misschien een gay-basher was, op zoek naar zijn volgende slachtoffers of een seriemoordenaar die zijn slachtoffers eerst verleidde alvorens hen doormidden te klieven om hen vervolgens voor de wielen van de Hampton Jitney te gooien. Voor het gemak noem ik hem even Justin, waarom ook niet?

U denkt waarschijnlijk: what’s the point? Wel, waarde dokusha, Justin stapt af aan de eerste halte van de bus. De deuren sluiten. We pinken een traan weg omdat (schappen wat niet past):

  1. we net naast onze eerste partij triosex op Amerikaanse bodem grijpen
  2. we net zijn ontsnapt aan een zeer onglamoureuze dood.

Anyway, wanneer 15 minuten verderop onze tranen zijn opgedroogd (het is nog steeds erg warm op de bus) en de bus voor de 2de keer halt houdt, zwaaien de deuren open, compleet in Hollywoodstijl: fel licht, de rook trekt stilaan weg (de uitlaat situeert zich onder het opstapje van de achterdeur) en daar staat hij: …Justin. Hij stapt op en kijkt doordringend in onze richting. Hij zet zich op het zitje rechtover ons. En dan schiet ik wakker.

U denkt waarschijnlijk: what’s the point? Vindt u dat nu niet erg raar, waarde dokusha? Waarom neemt Justin de bus? Hij beschikt overduidelijk over een alternatief vervoermiddel aangezien hij van de ene bushalte naar de andere is geraakt én dit sneller dan de bus zelf.

Misschien moet ik toch maar ’s avonds eens wat minder thee gaan drinken…

ToomawasHIT of the day: Annie – Songs remind me of you

Advertenties

Geplaatst op 27/01/2010, in tetsugakuteki (filosofisch). Markeer de permalink als favoriet. 5 reacties.

  1. Justiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiin! :p

  2. So did he have a sexyback 🙂

  3. @maguro: you should’ve seen him, he was gorgeouuuuuuuuuus 😉
    @sigert: my dreams are 2-dimensional 🙂

  4. Toch maar geen paddestoelen meer eten voor je gaat slapen.
    En oh, Slummingschijf (753/191009) innit.

  5. @F: soms hinkel ik een beetje achterop wat Annie betreft 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: