one turkey does not make a christmas

Toomawashi’s Turkish Delight Diaries – part one

turkeys

“ ’T stot er ent Vloms uuk ep wei”, verduidelijkte de van baleage voorziene, overduidelijk homo zijnde “twenty-something” man me behulpzaam terwijl ik op het Engelse informatiebord in de hotellobby probeerde uit te vissen hoe we in Godsnaam in onze hotelkamer zouden geraken én het restaurant vinden en dit allemaal binnen het half uur. Ik bedankte hem voor de bevestiging van het feit dat ik er te stom uit zie om ook maar enkele woorden Engels te begrijpen met een kordate “Merci” en ik dartelde naar buiten. How very dare he! Ik besloot om hem de rest van mijn “séjour” te negeren.

We waren ongeveer een half uur eerder aangekomen in het Kervansaray Resort, vlakbij het “Saint-Tropez van Turkije”, c’est-à-dire: Bodrum. We besloten al gauw dat ze in Turkije sterren aan hotels toekennen in functie van het aantal ingenomen hectaren grondgebied want een andere verklaring voor de 5 sterren van Kervansaray leek ons niet direct waarschijnlijk. De 2 norse receptionisten waren er 3 te weinig en smoorden dus onze andere optie meteen in de kiem.

Kervansaray, waarde dokusha, was een reusachtig resort en de golfkarretjes die aan duizelingwekkende snelheid over de hobbelige straatjes raasden bleken het transportmiddel voor toerist + bagage richting kamers te zijn. Toen we na een helse rit en 2 bijna-dood-ervaringen uiteindelijk aan huisje nr. 5823 aankwamen, bleek onze kamer aangenaam ruim. De vraag was nu hoe we van daaruit binnen de 15 min het restaurant zouden vinden want: 1) het was donker en 2) de klok sloeg 21u45 en het diner ging door tot 22u. Het was echter niet moeilijk om het roetspoor van de laag hangende uitlaat van de golfkar in omgekeerde richting te volgen en in een mum van tijd stonden we terug aan het hoofdgebouw waarin – ook volgens Turkse logica – het restaurant was ondergebracht.

Na het diner besloten we een kijkje te nemen op het domein van ons vakantie-onderkomen. Alles bleek er zwaar over te zijn. Megalomanie was de architect niet vreemd blijkbaar en we vielen van de ene verbazing in de andere. Het was een rare ervaring voor ons, we staan er immers om bekend er een nogal sobere levensstijl op na houden. Maar het was nacht, en iedereen die zich al ooit eens een opinie heeft gevormd in de duisternis, weet dat het licht voor heel wat verrassingen kan zorgen. Dus besloten we te gaan slapen.

Onze Turkse hoofdkussens bleken gevuld met een substantie die qua zachtheid het best te vergelijken viel met kasseien. Maar ik was met vakantie dus probeerde mijn tijd optimaal te benutten. Tijdens slapeloze perioden hield ik in mijn hoofd mijn dagboek bij en nu, één dag en 20°C later, is het tijd om de hand aan het toetsenbord te slaan en een dagboeklozing te bewerkstellingen.

I hope it will be as good for you, as it was for me…

(to be continued…)

ToomawasHIT of the day: Make Me – Janet Jackson

Advertenties

Geplaatst op 06/10/2009, in hima (vrije tijd) en getagd als , . Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. Bij het lezen van de zin “we staan er immers om bekend er een nogal sobere levensstijl op na houden” had ik toch even een ‘ahirm aherm’ moment. 🙂

  2. I was thinking the same but I’m such a woosy 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: