amazing grace – part 1

Toen Toomawashi nog als Toomawashieken werd aangesproken , was Grace Jones een superster. We spreken begin jaren 80 en de wereld was groovy. De release van een plaat was een grote gebeurtenis en Avro’s TopPop was hét event van de week. Tussen de optredens in de studio van Hollandse supersterren als Vanessa en de Dolly Dots door, passeerden ook de nieuwste clips de revue.

Ik herinner me nog levendig het beeld van Grace Jones met haar accordeon en géén borsten, gehuld in een kostuumvest op de tonen van “I’ve seen that face before”. Ze zag zo zwart als de Piet  van Sinterklaas (nu pun intended) en haar haren waren vierkant geknipt, kortom géén vrouw zoals ik ze zag wandelen langs de straten van mijn geboortedorp. Ik vond Grace Jones angstaanjagend.

Wat me nog meer verwarde was een foto die ik kort daarna zag ,van Grace compleet naakt, mét penis. Later bleek Grace dus een tweelingsbroer te hebben maar wist ik toen veel. Grace bleef voor mij de verpersoonlijking van spruiten met spek, een gerecht dat steevast een halfuurtje in de hoek staan tot gevolg had en hysterisch gekrijs uitlokte in de trant van: “Neeeeeeeeeeeee, ik wil een boterham!”. Maar ik dwaal alweer af…

corporate cannibal

Toen Grace vorig jaar, 19 jaar na haar laatste CD, uitpakte met een nieuwe plaat (Hurricane), werd me duidelijk wat een klassewijf Madame Jones was én is en hoe ze 30 jaar geleden deed wat ze nog doet nu: haar extravagante zelve zijn. Vanbij de eerste tonen van de CD ( “This is my voice, my weapon of choice”), visualiseerde ik spek en spruiten én gaf me over. Overgave is de beste verdediging en spruiten zijn rijk aan vitamine C.

Ik ben nu ondertussen wel een grote vent maar vandaag, waarde dokusha, ben ik opgewonden als een klein kind. Deze avond zal ik oog in oog staan met Amazing Grace en ik hoop dat het goed gaat.

Als u wil weten hoe het voelt om in de hoek van de Ancienne Belgique te staan, geef ik u graag rendez-vous morgen op deze webstek.

Wordt vervolgd.

ToomawasHIT of the day: Scary but fun – Grace Jones

Advertenties

Geplaatst op 16/03/2009, in ongaku (muziek) en getagd als . Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

  1. I’m sure it was a Grace-full event !

  2. En toen Toomawashieken Grace met haar accordeon in TopPop zag, dacht hij: “je vois la vie en rose”…

  3. @ Sigert: yes it was, very 🙂
    @fresco: dans sa chambre, Toomawashi et sa valise….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: