postcard from the past

Ik ben op een leeftijd gekomen, waarde dokusha, dat mijn verleden me opnieuw inhaalt. L’histoire se répète en andere bullshit. Toch moet ik zeggen dat ik dit eerder als positief ervaar. Misschien herinnert u zich mijn verhaal over Imotoosan en de 14 jaar dat ik haar niet had gezien. Het feit dat ze in 2008 weer in mijn leven wandelde was voor mij een bewijs dat vriendschap ergens diep geworteld zit en dat ze eigenlijk nooit echt verdwijnt ook al is de persoon in kwestie even uit het oog verdwenen.

Tijd voor een nieuw verhaal uit mijn verleden, ik draai de klok terug tot de periode tussen 1990 en 1994. Ik was toen nog jong, iets minder mooi dan nu, nog steeds hetero en klaar om op te groeien tot een succesvolle carrièrejager (en onovertuigende leugenaar). Het decor van dit verhaal is Gent, Korianderstraat en Sint Kwintensberg.  Ik deelde mijn kot met een aantal andere studenten maar mijn verhaal gaat over Ingu.

Ingu en ik hadden de gewoonte ’s avonds thee te drinken terwijl we luisterden naar luchtige deuntjes op onze cassetterecorder. Avonden waarop we ons leven als student analyseerden, vertelden over vroeger en wilde toekomstplannen maakten. Een toekomst, zo zou blijken, waarin we elkaar uit het oog zouden verliezen. Maar wisten wij veel en het kon ons ook niet schelen want de toekomst lag aan onze voeten. Ter gelegenheid van mijn verjaardag, ik denk mijn 20ste, kreeg ik van Ingu, symbolisch, een theedoos kado, een teken van ons geheime pact der theeslurpers.

green-tea

Thee drink ik nu nog altijd, maar niet met Ingu. Het was tijdens een ochtendlijke tas jasmijnthee ergens vorige week dat ik de postbode hoorde frutselen aan mijn brievenbus. Nog voor ik aan de deur geraakte om hem even mijn ongezouten mening over poststakingen te verkondigen, trok een grote enveloppe mijn aandacht. Mijn naam was erop geschreven in een familiair geschrift. De kaart was er één uit de oude doos, zo schreef de schrijver, net zoals hijzelf. Volgens hem zijn er leuke, oude tradities die het verdienen weer opgenomen te worden in tijden van electronische afstandelijkheid.  Hij heeft gelijk. De eerste verjaardagskaart van Ingu sinds 15 jaar was hartverwarmend. Hij zal het me vast vergeven dat ik een electronisch middel gebruik om hem hiervoor te bedanken.

ToomawasHIT of the day: L.I.L.Y. – Kate Ryan

Advertenties

Geplaatst op 09/03/2009, in tetsugakuteki (filosofisch). Markeer de permalink als favoriet. 2 reacties.

  1. En ik dacht dat studenten bier dronken, pizza’s bestelden en meisjes op hun kot smokkelden, maar jullie dronken THEE.

    Indien ik niet beter wist, zou ik vermoeden dat jij Sheridan bent en jouw vriend Tarquin. 🙂

  2. mind the cyclist, dear! 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: