Ruffle my feathers

Verlangende naar enige verfijning op literair gebied,  ging ik gisteren – toen de koorts zijn greep op mij wat losliet –  zowaar op zoek naar stijlfiguren. Na een dagenlange inactiviteit was ik van mening dat mijn comeback als blog-guru best met een “BANG!” mocht gebeuren.

Enig opzoekingswerk bracht raad én de uitdaging van de dag. Mijn comeback-post zou er één zijn volgens het volgende principe:

A story within a story is a literary device or conceit in which one story is told during the action of another story

Het leek me wel een leuk idee om het relaas van een ijldroom die ik had tijdens een episode van 39° koorts te koppelen aan een ironische bespreking van een nieuw nummer van Kylie. Als je een uitdaging aangaat, doe het dan ineens ten gronde. Het resultaat leest u hieronder. U kunt misschien eerst een Perdolan nemen. Ik vind het aangenamer lezen onder “invloed”.

Tuut tuut, tuut tuut… de ambulance rijdt af en aan…

Hij heeft haar mooi te grazen gehad die Olivier; Dat is mijn conclusie, waarde dokusha, wanneer ik een diepte-analyse maak van het tekstuele aspect van Ruffle My Feathers (Bitrocka Mix), een nagelnieuw nummer van Kylie Minogue dat onlangs lekte op het wereldwijde web. U zal het ongetwijfeld met me eens zijn wanneer ik stel dat Kylie één van de grote filosofen van deze tijd is, vandaar mijn interesse in de manier waarop zij telkens weer haar emoties omzet in literair hoogstaande verzen.

De verpleegster brengt de medicatie. Te groot om door te slikken, vies van smaak… maar mama zei vroeger : “bitter in de mond maakt het hart gezond”. Het is niet mijn hart maar mijn hoofd. Paramedici zijn pseudo-intellectuelen.Sigmunda Minogue

Ruffle My Feathers laat een koele Kylie aan het woord, een sterke vrouw die niet aan haarzelf gaat twijfelen ook al geeft haar ex haar daar alle reden toe. Dat Olivier de kip met de gouden eieren slachtte mag duidelijk zijn uit zinnen als “why do you hang your head in shame, I’ll always know i’m not to blame” en “you won’t get the best of me, you can have an egotrip for free”. Pure poëzie. Emotionele kwelling is steeds een onuitputtelijke inspiratiebron, het is nogmaals bewezen.

De knappe dokter komt mijn bloeddruk meten. Het haar op zijn sterke handen krult speels. Zijn gifgroene ogen kijken me doordringend aan. Nee meneer ik ben niet hypertensief,  gewoon een beetje opgewonden. Hoe kan iemand nu een artikel schrijven in dit gekkenhuis?

Drama verkoopt even goed als een doktersroman. Ook dat had Kylie al snel begrepen. Denk maar aan het succes van nummers als “The Loco-motion” en “Can’t get you outta my head”. De persoonlijke nederlagen die in de ondertoon van die nummers doorklinken hebben Kylie geen windeieren gelegd. Haar openhartigheid werd rijkelijk beloond. Terecht.

Kan iemand mijn dwangbuis een beetje aanspannen? Hallo?

Magomago!

Ruffle this!

Advertenties

Geplaatst op 28/01/2009, in ongaku (muziek), tetsugakuteki (filosofisch) en getagd als , , . Markeer de permalink als favoriet. Een reactie plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: