opsporing verzocht

Emo-TV is mijn zwakke punt. Telkens wanneer in “Opsporing Verzocht” een Nederlandse adoptiezoon zijn familie in India in de armen valt te midden van olifanten en vieze insecten, rollen de tranen langs mijn wangen via mijn nek zo verder naar beneden . Stop uw visualisering van dit gebeuren. Adem diep. Okee, lees verder…

kleenex

Ik weet niet wat hiervan de oorzaak is maar ik gok op een genetische factor , mijn moeder doet het immers ook. Het kan iets typisch vrouwelijk zijn maar deze gevaarlijke piste ga ik hier niet bewandelen. Mijn leven is complex genoeg, ik hoef geen extra existentiële vraag. Om het met de woorden van mijn blog-idool te zeggen: no. Please, thank you.

Nu hou ik , naast van Emo-TV, ook van een portie drama zo nu en dan. Het duurt dus nooit lang alvorens mijn gedachten afdwalen naar de donkere grotten der vraag: “Wie uit mijn verleden zou ik nu eens willen gaan opzoeken ?”.

Dit is best een moeilijke vraag, waarde dokusha, als je – zoals ik – geen Vietnamese bootvluchteling bent noch een neger die door zijn stam werd verstoten omdat ze geen passende peniskoker vonden. Dit laatste durf ik sowieso te betreuren, los van mijn “opsporingsgedachten”, maar wederom dwaal ik af…

Telkens kwam ik weer bij haar terecht, die ene muze uit mijn jeugd, Imootosan, zij van wie ik “kunstfoto’s” nam in navolging van die andere muze, Madonna, die in 1992 haar boek SEX (ook in zwart-wit en lichtelijk bewogen) op de wereld losliet. Stop uw visualisering van dit gebeuren. Adem diep. Okee, lees verder…

Die zelfde wereld stond even stil  toen Imootosan in 1994 uit mijn leven verdween. Op de golven van de vrouwenliefde dreef zij van me weg. Maar we waren jong en wonden genazen snel.

Groot was dan ook mijn verbazing, waarde dokusha, toen ik op 9 september 2008 mijn littekenweefsel zat te inspecteren en ik het volgende bericht op mijn flatscreen zag verschijnen:

“Imootosan sent you a message on Facebook. Click here to read it.”

Alweer stond mijn wereld even stil. Het begon zowaar een veertienjaarlijkse gewoonte te worden. Nu, 45 facebookboodschappen, 9 sms’en en een tête-à-tête bij kaarslicht later (met de nodige tranen, tja, wat had u gedacht…) ben ik ervan overtuigd dat vriendschap, nét als liefde, een emotie is  met een instinctief karakter;  het gaat nooit volledig weg, je kan het enkel “on hold” plaatsen. Jammer dat er geen camera’s in de buurt waren om mijn gelaatsuitdrukking te filmen op die bewuste septembernamiddag. Onze moeders hadden vast en zeker een traan weggepinkt bij het bekijken van die scène. Tranen van trots, deze keer.

Advertenties

Geplaatst op 17/01/2009, in ningen (mensen), tetsugakuteki (filosofisch). Markeer de permalink als favoriet. 3 reacties.

  1. *pinkt een traan weg*

    (Sorry, ik ben heel gevoelig voor emo-blogs :-))

    “Kunstfoto’s”… Ja, in de tijd van Madonna was dat haar eufemisme voor ‘porno’ innit.

  2. Wat een ontroerend verhaal … Diane Keaton staat alvast te springen om de filmrechten op te kopen 🙂

  3. Praise the Lord for Facebook….and very happy to have you in my life again my dear Toomawashi….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: